We zijn inmiddels 6 jaar verder. Afgelopen weekend waren we in de buurt en vroegen ons af hoe het met het huisje zou zijn. We besloten gevolg te geven aan onze nieuwsgierigheid. Vanaf Apeldoorn Zuid reden we langs het kanaal richting Loenen. Halverwege sloegen we rechtsaf en via smalle landwegen en het viaduct onder de A50 reden we de Hogebergweg op.

Bij de entree herkenden we de slagboom, die er wat zielig bij lag. Van het oorspronkelijke pad was weinig over. Niet alleen vanwege het normale bosafval, maar ook omdat men daar blijkbaar illegaal afval stort. Jammer. Her en der omgewaaide bomen, die vroeger keurig opgeruimd werden.

Eerlijk gezegd schrokken we toen we het huisje na al die jaren weer zagen. Wat is dat verpauperd! De houtrot had flink toegeslagen en er was een restant van een boom op de luifel gevallen.

Van de eens stevige vlonder was weinig over.

Omdat een luik open was, konden we naar binnen kijken. Duidelijk was te zien dat allerlei ongedierte bezit had genomen van het inventaris. Van spinnen tot veel muizen. Ook aan de buitenkant was het gebrek aan onderhoud duidelijk zichtbaar.

Het dak van het schuurtje was helemaal ingezakt en de grote regenwatertank was van zijn voetstuk gevallen.

Het deed wel even pijn dit alles te moeten aanzien. Wie nu nog iets wil beginnen, zal de hele boel moeten slopen en iets geheel nieuws moeten plaatsen. Jammer dat de nieuwe eigenaren ons niet gevraagd hebben om toch van tijd tot tijd even langs te komen om de boel wat bij te houden.

Het 'Huisje in Beekbergen' is bijna echt over en uit.

Zo was het in Beekbergen
Sinds eind jaren 50 kwam ik al in Beekbergen. Ik ben sinds de eerste klas van de lagere school (1955) bevriend met Ambroos. Met hem en zijn ouders ben ik vaak op vakantie geweest. Vaak in Duitsland maar ook in Nederland. Zij hebben mij het kamperen bijgebracht. Koken en bakken op open vuur e.d. en slapen in een tent. Lekker primitief, wars van luxe. Op een gegeven moment kochten zijn ouders een stuk bos in Beekbergen. Eigenlijk tussen Beekbergen en Loenen in. In 2005 werd besloten het geheel te verkopen. Zo kwam na ruim 40 jaar 'Huisje in Beekbergen' een eind.
Hier een korte beschrijving en foto's van meer dan 40 jaar "Beekbergen".

Ontspannen!

Vanaf de eerste klas van de lagere school ken ik Ambroos. Zijn ouders runden een garage. In de jaren 50 met o.a Skoda en Wartburg(?), later is overgestapt op Volvo.Met Ambroos en zijn ouders ben ik vaak meegegaan. Zo werd bij mij de voorliefde van het kamperen aangewakkerd. Koken boven een vuur, wild kamperen en echt avontuurlijke uitstapjes.Deze foto’s zijn genomen in Duitsland, in Ratingen. Een mooie omgeving met bossen, een beekje en een spoorlijn waar nog een echte stoomlocomotief reed.

Gezien vanaf de Hogebergweg :

Vanuit het bos naar de weg :

BBQ’en

Wandelen naar de watervalMeerijden met de stoomtrein

Naar Bussloo

Maar vooral lekker ontspannen

Klaar, met geopende, opvallende luiken

met gesloten, enigszins gecamoufleerde luiken

De hele buitenzijde van het huisje werd geschilderd. De luiken kregen een landelijk motief. Aan de binnenzijde wit met groen, aan de buitenzijde donker bruin met groen zodat het huisje niet zou opvallen bij gesloten luiken.

Ook schilderen moet leuk blijven

Aan de achterzijde is het huisje met een stuk van twee meter uitgebreid. Dat nieuwe stuk is opgedeeld in twee delen : een schuur en een badkamer met toilet, douche en wastafel.

De afvoer van de keuken werd vernieuwd